گردشگر، سیاح یا توریست، کسی است که به منظوری غیر از کار و کسب درآمد، برای مدتی بیش از یک شب و کمتر از یکسال، به سرزمینی جز محیط متعارف خود، پای می گذارد و در آن اقامت می گزیند.
گردشگری(توریسم)، بطور کلی، بعنوان مسافرت تفریحی در نظر گرفته می شود که شامل کلیه فعالیت هایی است که در هنگام سفر، گردشگران انجام می دهند یا به ایشان مرتبط می شود که می تواند، شامل برنامه ریزی برای سفر، جابجایی میان مبداء و مقصد و نطایر آن باشد. این واژه، نخستین بار در سال 1937 میلادی، توسط سازمان ملل متحد بکار گرفته شد. این تعریف، شامل چهار مرحله از رفتار مصرف کننده است که گاه با یکدیگر همپوشانی دارند:
یک.فعالیتهای قبل از سفر که شامل کسب اطلاعات پیش از سفر از منابع گوناگون، از جمله دوستان و خانواده، بروشورهای گردشگری و نظایر آن، ذخیره جا برای سفر، در اسباب حمل و نقل و اقامتگاه یا به طور کلی برنامه و بسته سفر و بالاخره آماده شدن برای سفر است.
دو.انجام سفر از مبداء به مقصد و برعکس که ممکن است مدتی بیش از یک روز را در برگیرد.
سه.آنچه گردشگر در مقصد انجام می دهد همچون بازدید از یک جاذبه، یا شرکت در یک رویداد گردشگری که ماهیتی بسیار متنوع دارند.
چهار.رفتارهای پس از سفر از قبیل چاپ فیل و عکس های گرفته شده در طول سفر و بیان خاطرات آن برای دیگران.
صنعت گردشگری، آمیزه ای از فعالیتهای گوناگون از حمل و نقل و تغذیه تا اقامت و مدیریت رویدادها است که در جهت خدمت رسانی به گردشگران، به صورت زنجیره ای بهم پیوسته ایفای نقش می کنند.
ایرانگردی
ایران از چهار قطب اصلی گردشگری تشکیل شده است:
الف- حاشیه جنوبی دریای خزر که از آن به شمال تعبیر می شود.
ب- مرکز و شرق ایران
ج- جنوب ایران
د- نواحی کوهستانی رشته کوه های زاگرس
جهانگردی
*خدمات صنعت گردشگری- دکتر بهرام رنجبریان و محمد زاهدی